Deze zorgondersteuning heeft niet zolang geduurd. Op de kop af 6 weken.
Bij de heer, ik noem hem Gerard, kwam ik en er was sprake van een hersenziekte met verschijnselen die op dementie leken. Spreken ging moeizaam. Op een gegeven moment vroeg ik hem: vind je het fijn bij je te komen zitten? Ja, dat is goed
Er waren ontzettend veel boeken in huis. Ik keek mijn ogen uit. Blijkbaar observeerde Gerard mij. Waar kijk je naar? Naar jouw boeken. Ik zie dat je mooie boeken hebt over architectuur en vooral filosofie. Ja, alles wat daar staat heb ik gelezen. Ik maakte een grapje: dan bevind ik mij in uitgelezen gezelschap. Gerard lachte. Het erge is: ik weet dat ik die boeken gelezen heb, maar ik weet er niets meer van. Ik leefde met Gerard mee. Ik luisterde naar het verlies van zijn geheugen. Dat moet zwaar voor je zijn. Het enige wat je nu dus overhebt is gevoel. Hij vond het een geweldige vondst, al hoewel dat zei hij Hij wilde wat rusten en gaf mij het advies: doe iets nuttigs en ga een boek lezen. Dat deed ik en ging ergens anders zitten.
Veel van dit soort gesprekjes heb ik met Gerard mogen hebben. We hebben veel over de zintuigen gecommuniceerd. Met gebaren over drinken, eten, proeven, horen. Hij gaf aan zich steeds meer met zijn ziekte te verzoenen. En gaf aan genoeg te hebben aan zijn hand in mijn handpalm. Op deze wijze is hij heengegaan.
Levensles:
Wat ik ervan geleerd heb is dat begrip tonen, oprecht zijn, geduld, overgave en het geven van aandacht en Liefde sleutelbegrippen zijn bij onder andere de ondersteuning bij dementie.
