Verzoening
Deze zorgondersteuning heeft niet zo lang geduurd: op de kop af zes weken.
Bij de heer, ik noem hem Gerard, kwam ik thuis. Er was sprake van een hersenziekte met verschijnselen die op dementie leken. Spreken ging moeizaam. Op een gegeven moment vroeg ik hem: “Vind je het fijn als ik bij je kom zitten?” “Ja, dat is goed.”
Er waren ontzettend veel boeken in huis. Ik keek mijn ogen uit. Blijkbaar observeerde Gerard mij. “Waar kijk je naar?” vroeg hij. “Naar jouw boeken. Ik zie dat je mooie boeken hebt over architectuur en vooral filosofie.” “Ja, alles wat daar staat heb ik gelezen.” Ik maakte een grapje: “Dan bevind ik mij in uitgelezen gezelschap.” Gerard lachte. “Het erge is: ik weet dat ik die boeken gelezen heb, maar ik weet er niets meer van.”
Ik leefde met Gerard mee. Ik luisterde naar het verlies van zijn geheugen. “Dat moet zwaar voor je zijn. Het enige wat je nu dus overhoudt, is gevoel.” Hij vond dat een geweldige vondst, althans, dat zei hij. Hij wilde wat rusten en gaf mij het advies: “Doe iets nuttigs en ga een boek lezen.” Dat deed ik en ik ging ergens anders zitten.
Veel van dit soort gesprekjes heb ik met Gerard mogen hebben. We hebben veel over de zintuigen gecommuniceerd. Met gebaren over drinken, eten, proeven en horen. Hij gaf aan zich steeds meer met zijn ziekte te verzoenen. Ook gaf hij aan genoeg te hebben aan zijn hand in mijn handpalm. In die verbondenheid is hij uiteindelijk heengegaan.
Levensles
Wat ik ervan geleerd heb, is dat begrip tonen, oprecht zijn, geduld, overgave en het geven van aandacht en liefde sleutelbegrippen zijn bij onder andere de ondersteuning van mensen met dementie.
